Warra Warra! 12-02-10
Warra Warra! betekent Ga Weg! in de taal van de Aboriginals. Aboriginees? Nou, we gaan al. Morgen nemen we om 09.10 het vliegtuig naar Nieuw Zeeland. We zullen landen in Christchurch en dan naar de campermensen gaan. Met de camper trekken we er dan direct op uit. Ergens tegen de avond zullen we in Twizel zijn. Een mooi klein plaatsje in de buurt van Lake Pukepooni ofzo.
Vandaag zijn we naar Darling Harbour geweest. het aguarium hebben we maar even overgeslagen, maar we zijn wel naar het grootste IMAX theater van de ganze wereld geweest. Daar hebben we Avatar gezien. Mooier dan dat kan de film niet worden. Vervolgens weer terug en compleet ingestort in de hotelkamer. Vanavond maar vroeg naar bed.
Het regent hier nu, dus dat kan ook. Niet zo’n klein onzinregentje als in Alkmaar, nee, de straten staan meteen blank. Alles gebeurt hier en het gebeurt goed. mooi land. Maar goed, wij warra warra!
Nieuw Siewland 13-02-10
Hoera!
Dachten we na drie dagen volledig van onze jet-lag te zijn hersteld, worden we gewoon keihard neergesabeld door een volledig in de war zijnd slaap-waakritme. Op de hotelkamer aangekomen ging Jochem vrijwel direct voor Pampus om rond een uur of acht weer bij te komen. Een korte poging ondernomen in de hotelbar, die al snel strandde. Vroeg naar bed om de volgende ochtend een beetje wakker te kunnen vertrekken naar Nieuw Zeeland.
33
Dat is uitstekend gelukt. Zelfs een uur vroeger dan strikt genomen noodzakelijk was. Okee. Striktgenomen… Dan had het ook anderhalf uur later gekund. Ochtenddiertjes die we zijn. Deze keer gate 33! Dat is wel drie hoera’s waard. De vlucht ging dus uitstekend. Al werd de maaltijd er een beetje haastig doorheen gedrukt in verband met een ongegronde angst voor turbulentie. Die angst bleek alleen bij de landing gegrond. Hahaha. Leuk woordgrapje.
Links
Nieuw Zeeland dus. Schitterende dag. Lekker windje met een warme zon. Eerst maar eens pinnen. Mooi werk. 1 euro tegen 2 NZL-dollars. Taxi naar de Campermensen. Die chauffeurs rijden werkelijk waar overal hetzelfde. Wel even vreemd. Voorin zitten aan de ‘bestuurderskant’. Jochem heeft het eerste stuk gereden en ik heb het eerste stuk dus genavigeerd. Dit heeft geen ongelukken of ruzies opgeleverd en is dus meer dan uitmuntend gegaan. Slechts eem keertje rechtsaf geslagen en per ongeluk bijna op de rechterbaan beland…
Breuk
In plaats van direct doorrijden naar Twizel (gewoon omdat de naam zo leuk is) hebben we in Christchurch ons eerste kamp opgeslagen. Rustig boodschappen doen. Rustig wennen aan het camperleven. Rustig vakantievieren in een schitterend land 
En even bekijken hoe eea hier in zijn werk gaat. Zo zijn we naar een Supersupermarkt geweest hier waar elk wagentje zo ongeveer defect leek. Het duurde even maar toen waren we erachter. Alleen de voorste wieltjes sturen hier. De achterste wieltjes zijn gewoon gefixeerd en kunnen alleen rechtuit. Fijn dat die winkel bij binnenkomst de wijntjes etaleert. Misschien hopende op extra omzet uit breuk door klanten?
Peter Jackson
Verder hebben ze hier gewoon sigaretten vernoemd naar Peter Jackson. Niet dat ik weer op zoek ben naar een nieuw merk, maar Jochems filmoog viel natuurlijk op die naam, dus deed hij even een inquirie. Gelukkig snapte de kassiere de link wel direct. Ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dat spoor bijster bleef. Misschien neemt Jochem nog wel een pakje mee. Misschien ook niet. Of wel. Of niet. Jochem, wat doe je? *Jochem grinnikt*
Campernoobs
Na even op de campsite gestaan te hebben en eea te hebben geobserveerd reed er plots een schattig klein campertje het terrein op. We dachten dat ook deze, net als de vorige twaalf, een verkeerde afslag had genomen en na een aantal keer steken weer verder zou rijden. Maar nee. Ze bleven op de plek achter ons staan. Mooi een soort van televisie kijken. Het campertje werd bestuurd door een chinees mannetje met een behoorlijke pens. Volgens Jochem is een op de twaalf Aziaatalikes dik. Volgens mij zijn het er meer. We zijn het er wel over eens dat ze allemaal van origine zwart haar hebben. Uitzonderingen daargelaten 
Schouwspel
Meneer het dikke aziaatje parkeerde de camper prima achterwaarts in en toen begon het schouwspel. Een schuifdeurtje aan de zijkant ging open en er kwam een mevrouwaziaatje (dunner) naar buiten, gevolgd door een paarse glimmende koffer die heel mooi open op de picknicktafel naast de camper bleek te passen. Er ging van alles uit. Er ging van alles weer in. Er werd ingepakt en uitgepakt en omgepakt en opgepakt en dichtgeprakt en ingekakt. O nee, dat is nu echt wel over.
Roze
Er kwam als klap op de vuurpijl een schitterend roze koffertje op vier wieltjes bij waarvan de inhoud vooralsnog geheim is gebleven. Ze waren er maar druk mee. Van tijd tot tijd nuttigde het meneertje een sigaretje. Mevrouw bleef angstvallig zoveel mogelijk binnen in het gewielde huis. Jammer, want ik had wel vriendjes willen maken met ze, omdat ze net als wij campernoobs (Jochemtaal waarvoor grote dank) leken te zijn. Die aansluiting heb ik dus nog niet echt kunnen vinden. Waarschijnlijk zijn ze nu allebei op een oor, want het kleine vrouwtje tippelde niet lang na het kofferballet naar buiten in een soort van pymono en haar mannetje maakte zich op voor een welverdiende douche.
Tot dusver mijn eerste campervaring ooit. Als het zo enerverend blijft, ga ik er mijn werk van maken het te beschrijven. Doeii!
Twizel 15-02-10
Ja. Spreek dat maar eens uit. Dan zeg je toch Twizzel, met een korte ‘i’ en niet Twiezel? Die gekke inwoners van hier, die maar naar zichzelf blijven refereren als ‘Kiwi’s', spreken het gewoon verkeerd uit! Ze zijn zich er overigens stuk voor stuk van bewust (inmiddels zoveel mensen hoefden we er niet van te overtuigen, maar ze blijven volhouden.
Eerste ritjes links
We zijn hier gisteren aangekomen na onze eerste vette camperreis. We hebben allebei gereden. Jochem het eerste stuk. Ik het tweede stuk (ook het gevaarlijkste…er zijn filmpjes van) en Jochem weer naar de finish. Toen Jochem het roer eindelijk uit handen gaf, had ik mijn zinnen gezet op een vergelijkbaar relaxte ervaring. Beetje jammer, want we kwamen in de buurt van bergen en uit was het met het immer gerade aus gefuhl. En haarspeldbochten en steil omhoog en omlaag en tegenliggers en haarspeldbochten en heel veel old timers (?) en…….. FIETSERS!!! Die zijn gek. Hoe gevaarlijk is dat.
De wegen zijn er al niet heel breed, en dan moet je ze ook nog delen met gekken die denken dat ze in die heuvels op de fiets ook maar ergens terecht komen. Het valt me nog mee dat we geen karkasjes hebben gezien onderweg. Af en toe deed ik een kleine screw up, maar Jochem heeft zich schitterend weten in te houden en er zijn weinig onvertogen woorden gevallen. Al weet ik zeker dat hij er wel een stuk of duizend heeft gedacht.
Eindelijk Fairlie
Na een dollemansrit door de heuveltjes kwamen we aan door het pittoreske Fairlie. Als je niet op tijd op je rem trapt, heb je het alweer gehad. Zoals dat het geval is met heel veel plaatsjes hier. Gelukkig viel ons oog op het hermitagemuseum aldaar met restaurantachtige substantie. We waren namelijk al op zoek naar een rijruilpunt. Anders hadden we het hele Fairlie gemist en dat was echt heel heel jammer geweest.
In dat museumrestaurantcafe was een man de boel aan het bestieren. Dat ging prima. We hadden onze bestelling in no time op tafel in een schitterend theeservies met van die kopjes waar nooit vingers door de oortjes hebben gepast en met gouden randjes op het wannabee porselein. Je kent ze vast.
Op naar lake takkitoppie enzo
Verder naar Twizel. Met onderweg na vele bochten evenzoveel verassingen. Wat een schitterend land is dit. Ook omdat we natuurlijk geen bergen en helblauw water gewend zijn. Je kunt wel blijven filmen en je wilt foto’s blijven nemen. Lake Tekapo en Lake Pukaki bieden schitterende uitzichten en Mount Cook op de achtergrond is altijd aanwezig maar nooit overheersend. De mensen zijn supervriendelijk al lijkt iedereen hier Aziatisch. En ze verplaatsen zich allemaal met grote touringcars en hebben parapluutjes tegen de zon
Bij het laatste lake even blijven genieten van een spectaculaire view op de Mount Cook en daarna door naar het onvolprezen Twizel. Mooie rit erop zitten en een erg koude nacht in gegaan. De temperatuur zakt behoorlijk als de zon onder gaat. Daar hebben we ons een beetje op verkeken. Vanochtend werden we redelijk verkleumd wakker en hebben we ons voor genomen de verwarming te gaan gebruiken. Ik heb me voorgenomen nooit meer te gaan camperen
Heute
Gelukkig is het later op de dag heerlijk weer geworden en hebben we een mooie wandeling gemaakt rondom het dorp. Ik heb Jochem gezegd dat het drie kilometer was, wat hij geloofde. Totdat we een uur aan het lopen waren… Maar toen waren we toch al op de helft Nu even een paar biertjes halen en wat te eten en dan ga ik voor de tweede keer in een camper koken. Had ik al gezegd dat ik nooit meer ga kamperen. Dat kookverhaal komt nog wel een keer.
Morgen gaan we waarschijnlijk naar Haast. Misschien is dat wel een dorp met een omtrek van drie kilometer.
LATER!
Opzij opzij opzij 17-02-10
Maak plaats maak plaats maak plaats
We waren ongelooflijk in Haast.
Er is vast niemand die ooit zijn tijd heeft genomen in Haast en het is ook niet aan te raden. De enige reden dat die camping de moeite van het bezoeken waard maakte is dat de aversie tegen het management ervoor zorgt dat iedereen die er staat een soort van instant band met elkaar heeft.
Fietssnoeglies
Zo hebben we een fijn stel ontmoet uit Zwitserland. Hij fietste al heel lang over allemaal wegen op de wereld waar je nooit een fiets zou verwachten. Voor haar, zijn metgezellin, was het de eerste keer. Ik had niet echt het idee dat ze de ervaring enorm leuk vond, maar ach. Over tien jaar lacht ze er vast hartelijk om.
Medelanders
Ook hebben we een hele tijd gebierd met een stel waarvan de man een Nederlandse vader had die oorspronkelijk uit Castricum kwam. Ze waren zelfs een aantal jaar geleden in Alkmaar geweest. Gelukkig hebben ze niet de kaasmarkt bezocht en dat heb ik ze ook verboden mochten ze ooit nog terugkomen.
Waarom die camping zo irritant was? Alles kostte geld. Douchem kostte 50 cent voor 7 minuten. Niet heel veel, maar wel irritant als je de tijd niet bijhoudt. Wassen kostte drie dollar en een waspoedertje nog eens een extra dollar. De tenters betaalden net zo veel als de campers. Genoeg om over te klagen. Er stonden veel te veel tenten op het te kleine stukje gras. Gewoon allemaal kleine dingen die culmineren in een alles verzengende haat… Okee. Dat is misschien overdreven.
Stekers
Maar goed. De allergrootste ergernis was wel de oneindige stroom stekers. Muggen en rare kleine vliegjes die je prikken en vervolgens blijven zuigen totdat je ze doodslaat… daar is iets mis gegaan in de evolutie. Misschien dat iemand dat even recht kan zetten?
Weer vrolijk verder gegaan dus de volgende dag. Vandaag is dat. Naar Greymouth waar we wel weer een dag langer willen blijven. Op weg naar dit stadachtige dorp zijn we via Fox Glacier gereden. Wat een plaatje was dat weer. Enorm indrukwekkend die ijsmassa midden tussen de bergwanden. Het bereiken van die gletsjer was een hele toer en Jochem, de leider aan alles, heeft zijn stuurmanskunsten eens te meer bewezen.
En het rijden naar de gletsjer was niet eens zijn grootste verdienste van vandaag. Nee, hij heeft zich ook een Redder van Alles betuigd door een moedereend en vier babies met een snelheid van 100 km per uur op een sukkelweg te ontwijken zonder ons de dood in te jagen!!!
Jochem is de held van de dag!
Greymouth de gakste!! 18-02-10
Even een kort stukje vandaag.
We hebben een wandeling gemaakt naar het centrum van Greymouth. Stelt niet heelveel voor (14000 inwoners), maar er is een Mc Donalds enzo. We hebben even een terayaki burgah gedaan in 124. Toen nog even naar de supermarkt. VB halen. Die drink ik nu op.
Ook nog wat fotos van ons
En Bertientje neemt het over—
Ik begrijp niet zo goed waar het bovenstaande zinnetje over foto’s naar moet verwijzen, maar ik denk dat het gaat om de foto’s die we bij de zee hebben gemaakt. Op een halve minuut lopen van onze camper
Zo fijn. Misschien dat ik er morgen even in plons, al ben ik een beetje bang voor haaien. Het water ziet er heerlijk uit en emt het juiste weer, dat er morgen gelukkig weer is, moet dat echt genieten zijn.
KO! 20-02-10
Werden wij even knock out geslagen tijdens onze autoreis naar Hanmar Springs. Joost stuurde ons een sms met het heuglijke bericht dat hij, en Ewa, de trotse ouders zijn geworden van zoontje Ko. Hij is geboren op 18 februari Nederlandse tijd, maar aangezien het bij ons toen al de 19e was, doet Ko er goed aan zijn verjaardag in de toekomst over twee dagen uit te smeren
In Hanmar Springs is het goed toeven. Er zijn ongeveer 800 inwoners en nog twee keer zoveel toeristen. Het is een soort ski-oord, maar dan met bronnen die nog eens warm water ophoesten ook. Die hebben we vandaag bezocht. Heerlijk was dat. Gelukkig genoeg schaduwrijke plekjes zodat ook Jochempie genoeg rond te zitten en te kijken had. Hij vond het zelfs nog heerlijker dan ik. Volledige verrassing.
Bijna pech
Op wegnaar hier kwamen we natuurlijk weer diverse wegwerkzaamheden tegen. Deze keer bestonden er een hoop uit vers gestort grind om de weg wat minder ‘slippery when wet’ te maken. Elke grindkeer ging het goed. Met 50 km per uur kan er ook niet zo heel erg veel verkeerd gaan, maar als je een tegenligger hebt die kiezels wegschiet tegen je auto met de dubbele snelheid en meer… Jah. Dan kan het zomaar verkeren. Wij hebben niet 1, maar 2 putten in de voorruit dankzij meneer de voorbijrazende vrachtwagen.
Jochem had het in eerste instantie niet door, maar ik schrok me wezenloos en wees Jochem op de opgedane schade. Gelukkig verzekerde hij me ervan dat doorrijden helemaal veilig is als er niets uitscheurt en dat is tot op heden niet het geval. Ik houd het morgen nauwlettend in de gaten.
Kabinet
Mam. Geld je annuleringsverzekering ook bij een kabinetscrisis, of moet je gewoon weg en kun je niet verder het grootste lachertje in je vuistje uitzitten Het grootste lachertje. Wat een lieffie! We lazen net het nieuws over het kabinet en we lazen ook dat de Bijenkorf op instorten staat. Maar dat staat op Jochems favoriete nieuwssite, Geen Stijl, dus ik geloof het niet. Alleen dat van het kabinet. Dat wel.
Redders
Vandaag weer een spectaculaire reddingspoging verricht. Deze keer is een hommel aan de verdrinkingsdood ontsnapt. HEt was een babyhommel met nog een heel leven voor zich. Dus het redden meer dan waard! De rest van de dag werd ik bedankt door meerdere hommels die op mijn badpak kwamen landen, maar ik was er niet zo van gediend. Zeker niet omdat ze dit ook nog op onzedelijke plaatsen probeerden te doen. Ik denk dat ik er alsnog een moet ombrengen.
Morgen
Morgen dus op naar Christchurch. De eindbestemming van onze reis over het Zuidereiland. We moeten belachelijk vroeg naar Melbourne vliegen, dus alle rust die we hier gepakt hebben is dan wel weer weggevaagd. Het was hier schitterend enwe zijn benieuwd naar de Great Ocean Road.
Und die Leute da… Die haben Angst!!! 22-02-10
Damn damn damn damn damn. Melbourne is echt een stad. Daarbij vergeleken is Christchurch he le maal niets… En daar moeten we morgen dus doorheen crossen. Nou ik zeg… Zo snel mogelijk die stad uit en de kustregio in. Maar dat is morgen.
Gisteren dan
Gisteren waren we dus in het lieflijke Christchurch waar ons eens te meer duidelijk werd gemaakt hoe de verhoudingen tussen Nieus Zeeland en Australie liggen. Niet namelijk. De taxichauffeur -Dennis- die ons vanaf de Camperverhuurpeople naar het hotel bracht deelde ons in niet mis te verstane woorden mee dat het in Melbourne bloederig heet zou zijn. Jakkiejak! Gelukkig zijn ze in Nieuw Zeeland allemaal enorm de liefde en hoefden we inderdaad voor de gemaakte schade geen enkele rekening te vereffenen. Niet geldelijk, ook niet fysiek. Ze gingen zelfs een taxi voor ons bellen. En dan krijg je dus een Dennis.
Christchurch
Wat een fijne plaats is dat. Even lopen en je komt in een mooi parkje met uit struikjes gefiguurzaagde girafjes en de cathedraal is echt de kleinste die ik ooit gezien heb, maar hoe koddig kan het worden. Op een terrasje neergestreken dacht ik livemuziek te horen. Dus na een drankje in die richting gelopen en ja hoor. Jochem kon zijn lol op met CCR, Elvis, Roling Stones etc. Hij zat heerlijk naast een gelijk gestemde. Een oud omaatje van over de 75. Samen swingden ze de pan uit en ik kon me tegoed doen aan een overheerlijke pizza. Jochem trouwens ook. En die muziek, die vond ik ook erg gezellig.
Vroeg
Dan is het even slikken als je om een uur of drie je bed uit moet omdat er om kwart voor vier een taxi voor je klaar staat. Die bracht ons keurig op tijd naar het vliegveld. En o wat vonden we het jammer dit superrelaxete land te verlaten… Totdat we door sukkelige printjes wertden gewezen op het feit dat we geacht waren een soort van verlatingsbonus te voldoen in de vorm van 25 dollar pp. Belachelijk. Ik wil het graag betalen om naar binnen te mogen, maar om weg te gaan… Ze snappen het daar nog niet helemaal.
Vluchten kan niet meer
Dit was echt de belabberdste vlucht tot nu toe. Jet* raden we iedereen af. Een prijsvechter die op prijsgebied te vergelijken is met Transavia, maar de entourage, daarvoor zouden we met alle liefde een verlatingsbonus a la Nieuw Zeeland betalen… Kinderen. Blerende vervelende met dingen gooiende niet stil te krijgen kinderen. Dikke mensen die met gemak in twee stoelen kunnen zitten maar als je ze er een geeft, berg je dan maar (Jochem). Arme Jochem. Die heeft zich de hele vlucht kunnen verwarmen aan de arm van zijn buurman.
Ook was er geen thee of koffie ofzo. Ja die was er wel, tegen betaling. Radio… betalen. Wc. Die nog net niet. Denk ik.
Melbourne
Wat zijn mensen toch een kuddedieren. Of gewoon bang om achter het net te vissen. Rijen dik staan ze te wachten op taxi’s. Die taxi’s rijden keurig af en aan, maar die rijen. Dat moet anders kunnen. En ja hoor. Even een paar meter verder lopen en er blijkt een derde taxistandplaats die vrijwel verlaten is door het reizende publiek. Wij erheen en hup… naar de stad.
En wat een stad. De eerste die we zien sinds we vertrokken zijn uit Alkmaar Wolkenkrabbers, drukte van verkeer en van mensen. Studenten. Noem het maar op. Eindelijk weer een stad die nooit slaapt. Christchurch was hartstikke schattig, daar niet van, maar een stad… Meer een storpje.
GOR
Morgen dus op naar de Great Ocean Road, nadat we ons door die drukte Melbourne uitgeworsteld hebben. Echt leuk dat jullie zo betrokken reageren op onze berichtjes. Balkenende. Het ga je goed!
Uit de bewoondere wereld 26-02-10
En inderdaad. Rijden door Melbourne is even iets anders dan rijden door Nieuw Zeeland. Gelukkig beschikken we over een GPS ding, zodat we ons een beetje kunnen laten leiden door een Engelse dame die het ook niet altijd even goed weet. Ze herberekent de route niet zo snel als je verkeerd rijdt, maar doet gewoon alsof je nog op de goede weg zit… Rechtsaf, rechtsaf… We kunnen hier helemaal niet rechtsaf. Een inside joke wordt dan ook dat als we van een klif rijden, dat de GPS nog steeds mompelt “keep to the left…keep to the left”. Tja. Je moet wat als je uren in de auto zit.
Verleden
Het lijkt alweer heel heel lang geleden dat we aan de Great Ocean Road begonnen. En het is maar heel heel kort eigenlijk. We hebben de 23ste dus de auto gehaald en zijn die dag gereden tot Torquay. Een surfersplaatsje met een echt surferswalhalla aan grote merken als Rip Curl en Billabong en andere namen die ik nooit eerder gehoord heb.
De zee zag er zo geweldig uit dat we er wel moesten blijven. Wat een vooruitzicht. Lekker de zee in. Op naar het plaatselijke visitorscenter om een overnachting te regelen in een Bed Breakfast of in een motelletje ofzo. WAT ??? 150 euro voor een nacht ??? No way. Dan maar naar een camping voor een cabin. Prima keuze. Zeker wat de kosten betreft. Op zich prima geslapen. VB helpt daarbij.
Zee
Spullen gedumpt en meteen de zee in. Wat een superzee. Golven die je helemaal naar het strand brengen als je op het goede moment meespringt . Heerlijk zacht zand. Niet te ver naar de zee lopen. En een rust. Er waren maar een handjevol mensen aanwezig. We hebben ons een paar uur prima vermaakt en zijn rond een uur of halfzeven wat te eten gaan regelen. Overigens geen haaien gezien. Al je blijft tussen de gele en rode boei dan is er niks aan de hand. Later kwamen we erachter dat de rode boei echt een heeeuuul eind in de zee ligt. Daar aangekomen, bleek die meer iets voor surfers te zijn. Toen maar weer teruggezwommen.
Op weg naar de volgende plek
Op weg dat ging prima. Weer mooie dingen gezien langs die Great Ocean Road. Regenwoud. Scheepswrakken. Vuurtorens. Voor elk wat wils. Maar het vinden van een plek om te overnachten wat zwaar. Eerst een volgeboekte camping. Toen een cottage waarvoor ze 120 euro vroegen en uiteindelijk gelukkig een kamer voor 50 euro bij een of ander cafe, bar, restaurant, camping, motel, voormalig benzinestation (The Roadhouse in Lavers Hill). Echt zon truckersding met een aantal zuipende en scheldende locals. Jochem voelde zich er prima thuis.
Na een enorme k*tnacht heel vroeg gaan rijden en supersuper dingen gezien zoals de Twaalf Apostelen, The Making of a Sotho (Grotto), The London Bridge en Bay of Martyrs. Wat een plaatjes. het zijn allemaal, uit leimsteen gevormde sculpturen. Niet door mensen, maar door de zee. Er gebeurt gewoon zoveel dat we eigenlijk alweer vergeten wat we de vorige dag ook al weer gezien hebben. Hoe vreemd is dat. Dus het bijhouden van een blog is ook voor ons wel prettig. Dan weten we straks in elk geval nog waarvan we ook weer foto’s gemaakt hebben (en films:red.).
Port Fairy
Goede naam he? In dat plaatsje zijn we nu. Op een camping die Gum Tree heet ofzo. Even naar een andere camping voor een internetje, maar dan heb je ook wat. Echt een fijne camping met goede bedden en lief personeel en heerlijke douches. Ook niet onbelangrijk. Hier blijven we een extra dagje staan. Even bijkomen van alle inspanningen.
Vanochtend allen de bank op gesprongen dankzij een massive spin. Wat een beest… Vannavond maar even goed het bed checken
Hoi mam welkom in Australie!!!
We komen niet meer terug… 27-02-10
Vandaag aangekomen in Kingston. Ongeveer op de helft van Port fairy naar Adelaide. Het festival dus niet gehaald, maar goed. Wie wil zich nu haasten op vakantie. Wij niet. Alleen is het niet echt een vakantie meer. Nee, we blijven. Wat Gerard kan, kunnen wij ook. Wat zeggen we….beter.
Binnenkort zijn we de trotse eigenaren van een idyllische tearoom bij een pittoresque vuurtoren en gaan we de hele dag thee zetten voor de toeristen die wij eens waren. Dat is het plan. Dat is de droom. Maar eerst een bruiloft die we gaan bijwonen.
Morgen rijden we verder naar Adelaide (ca. 300 km) om daar een geweldige treinreis te maken met de Indian Pacific naar Perth. Gold Cabin, dus dat belooft wat. Hoogstwaarschijnlijk is er in die trein geen internetgelegenheid, dus raken we geheel afgezonderd van alles wat buitenwereld is voor de drie dagen die volgen. Als we weer een beetje zijn opgedoken in Perth, komen we zeker bij u terug.
Maar nu een overnachting in Kingston. De plaats waar meer wier is dan zee en waar schelpen eerst hun tong uitsteken en zich vervolgens ingraven wanneer het eb wordt. En jawel. Daar zijn foto’s van We hebben een superrelaxtetetcabin met een televisie en en en en en … een DVD speler. Dus vanavond gaan we voor het eerst sinds vooreeuwig een film kijken… Zonder om de twee minuten reclame of wegvallende zenders of sneeuw of wat voor en onderbreking dan ook. Denken we.
Tot over een dag of drie…
Nog eentje dan 28-02-10
Enorm doorgereden naar Adelaide vandaag en natuurlijk ruim op tijd op het station aangekomen. Even de tassen ingecheckt en doorgereden naar het Hertz kantoor om de auto in te leveren. Dan is een GPS echt een enorm handig ding. Jochem deelt me nu even mede dat we aan het boarden zijn. Mooi werk…
Interesse… Met de GPS dus eerst op zoek naar een POI, point of interest. In dit geval het meest dichtbije benzinestation. De GPS vindt een Shell binnen een kilometer. Wij daarnaartoe. Maar geen Shell hoor. Niet eens een benzinestation. Gewoon een hoop lelijke winkels in een zo mogelijk nog lelijker straat.
Een andere locatie dan maar. De op een na meest dichtbije dus. Dat is een locatie zonder ketennaam. Op hoop van zegen. Die krijgen we gelukkig. Jochem deelt me nu even mede dat de trein vertrekt zodra iedereen aan boord is. Dus ik heb nog tijd genoeg. Dan naar het Hertzding. Ik moet nu weg van Jochems.
Never mind 02-03-10
Die treinreis. Daar vertellen we alles over als we terug zijn als we terug gaan. Gerard blijft zeker hier, dus die is al aan Australie verloren. Misschien toch maar retour dan…
Hoe vet is dit???
We komen aan op het station, worden opgehaald door Gerards Father in Law. Keurig afgezet bij het hotel. Even een koffie drinken en hop naar het strand dat naast het hotel begint en wie rennen er voorbij om een heerlijke duik in het schitterende water te nemen…
Nou
Nou
Nou???
Je weet het niet he?
Placebomensen! Het is echt waar. Brian duikt gewoon voor mijn ogen met zijn kleine fragiele ikje het Australische zeewater in. Wie gelooft dat nou. Ik naar Jochem rennen om hem dit heugelijke feit te vertellen en om even na te kunnen denken over wat te doen.
Als een imbiciel zwaaien en vragen of hij met me op de foto wil? Nee. Als een bakvisje blijven zitten en staren, het moment voorbij laten gaan en me de rest van de maand afvragen hoe het had kunnen en moeten gaan? Ook niet mijn stijl.
In katzwijm vallen en huilen van de spanning om er vervolgens achter te komen dat ik het toch niet goed gezien heb? Nope.
Rust
Beter het moment afwachten, rustig heenlopen (voor zover dat lukt) en gewoon zeggen wat zich op dat moment in het Engels aandient? Prima plan. Heengelopen dus en gezegd dat ik het concert in Ahoy super vond. Bedankt worden en dan de vraag of ik hier ook naar hun concert ga. Nee, wel geprobeerd het Soundwavefestival in te passen, maar dat lukte niet. En dan horen dat ze die avond in de Metro in Perth staan en dat het niet uitverkocht is. Nog even over het optreden op PinkPop en hem dan veel plezier wensen op het strand en in zee. Uitstekend.
Hoe gaaf is dat.
Dan komt er een of ander gespierd en gezonnebrild en bepet mannelijkachtig ding aanlopen. Hayden de bandmanager. Met de vraag of we misschien naar het optreden willen vanavond. TUURLIJK Hayden. Jochem en ik braaf onze namen voor de ik weet niet hoeveelste keer gespeld (uitspreken werkt meestal niet zo goed, zeker niet bij Schoutsen) en nu staan we op het punt om richting de stad te gaan en ze gewoon te gaan zien. Placebo. In Perth. HOERA zeg ik en schreeuw ik stiekem een beetje. Misschien iets te vaak. HOERA!!!
Alles sal reg kom’n 10-03-10
Na een digitale stilte eindelijk weer even in de lucht. Op het vliegveld van Perth deze keer… We vertrekken naar Nederland. Wat was dit een supervakantie zeg! De onaangenaamheden daargelaten natuurlijk.
Placebo
Het concert van Placebo was helemaal geweldig. We kwamen er net op tijd achter dat je ID mee moet nemen daar. In Nederland staat dat ook overal wel bij, maar je wordt eigenlijk nooit gecheckt. Hier dus wel. Een Nederlands rijbewijs raised some eyebrows
Trein
Dik genieten dus. Terug naar het Hostel met de trein. Kaartjes kopen. We hadden precies het automatengeld dat nodig was maar…. De eerste kaartautomaat bleek defect en de tweede went out of order na ons eerste ticket. Daar stonden we dan. Nog drie minuten voordat de trein zou vertrekken en de volgende zou een halfuur op zich laten wachten. Dan maar zwart rijden…
Pech
Vette pech. Twee geuniformeerde mannen stappen de trein in. Gelukkig blijven ze staan. Misschien zijn ze alleen van de beveiliging en zijn ze niet van de kaartjes. Vettere pech. Ze zetten zich in beweging en beginnen de trein door te struinen op zoek naar plaatsbewijzen. En daar hebben we er maar 1 van. Zo jammer. Ik had verwacht dat ze niet heel moeilijk zouden doen, maar het heeft zeker 8 minuten geduurd voordat ze het okee vonden en doorliepen.
Dutch
Het keerpunt was ons antwoord op de vraag “Where are you from? USA?” “No we are Dutch. We’re from the Netherlands.” O dan is het goed… Denken ze dan dat Nederlanders te dom zijn om kaartjes te kopen of vinden ze ons gewoon lieffies? Ik denk het laatste.
Hostel
Nog een pittig eind lopen naar het hostel en daar werden we verrast door voor het licht wegschietende beesten. Ook wel kakkerlakken genoemd. En klein waren ze niet. Verder waren er enkele wat minder snelle torren en kevers over de muren aan het kruipen en zagen we hier en daar wat beweging tussen de oude plankenvloer.
Daar zijn we niet gebleven. We zijn dezelfde avond nog ingetrokken bij Gerard, Sue en mam en hebben gelukkig heerlijk geslapen. Sindsdien is er natuurlijk ook weer enorm veel gebeurd. Perth in geweest. Meer gezwommen. Rehearsals voor de bruiloft. Speech geschreven. BBQ gehouden. Bruiloft bijgewoond. SDkaart kwijtgeraakt met alle NZ foto’s en de Great Ocean Road foto’s. Van de pier gewaaid maar op miraculeuze wijze teruggevonden door Jochem, leider aan alles.
En nu bijna terug. Om 1230 checken we de bagage in en om 1535 ongeveer gaan we de lucht in. QF71 voor degenen die het willen weten. Tot snel!!!
