Het tanteverhaal leek gisteren uitgesteld te worden tot komend weekend. De weeën zetten niet door en na 37 weken is het het zuigreflex bij baby’s kennelijk compleet ontwikkeld, dus het zou fijn zijn als Jack dat nog even kon vervolmaken. Alles blijkt toch weer anders te lopen …
Vanochtend viel mijn oog op een sms-bericht van Gerard. Hij schreef dat ze Sue de komende twee uur gaan inleiden. Liefs ons. De komende twee uur? De komende twee uur? Welke twee uur zijn dat dan? Wanneer is dat bericht verstuurd? Niet te achterhalen. Bij de details lees ik dat ik het bericht heb ontvangen om zes over een in de middag. Dat is natuurlijk al superonzin.
Dus Gerard meteen een bericht teruggestuurd met de vraag wanneer die komende twee uren eigenlijk waren. Die bleken net voorbij te zijn. Sue had een infuus met weeën, was lekker met Gerard aan het kletsen een aan het wachten op wat komen ging. Ze had alleen een beetje een zere rug. Veel later dan gevoelsmatig nodig volgde het derde bericht van vandaag. De rugpijn blijken weeën te zijn. Kennelijk is het begonnen!
Sindsdien geen taal of teken. Wat duurt deze dag weer vreselijk lang. Gelukkig is er een Teun die de boel lekker levendig houdt en me wat afleiding biedt, maar die wilde nu toch echt naar bed. Gerard maar even een bericht gestuurd. Geen antwoord. Mijn moeder aan de telefoon gehad. Die had Gerard ook een bericht gestuurd en kreeg ook geen antwoord.
Ik haat wachten …
