Opgewekt inleiden

Maandag 29 november. Het is weer zover. Ik mag naar het ziekenhuis voor de tweewekelijkse bloeddrukcontrole, hoeveelvruchtwatermeting, urinecheck en gynaecologenchitchat. Gisteren is mijn moeder naar Alkmaar gekomen, dus ik hoef niet in mijn alleentje door dat immense gebouw rond te zwerven.

Voor op schema
Om 11.15 vertrekken we. Het is maar 5 minuten rijden naar het MCA, maar als we mooi op tijd zijn dan heeft mijn bloeddruk nog een kwartier om wat te zakken. Dat zakken gebeurde dus niet. Daar kreeg mijn bloeddruk helemaal de tijd niet voor. De gynaecologe van deze sessie liep kennelijk voor op haar schema.Verrassing! Zo kan het ook. Gelukkig nam ze even de tijd voor handen schudden en grapjes maken. Misschien dat het dan toch goed komt met die bloeddruk. Na menig grapje gingen we over op het serieuzere werk. De eiwittelling die het lab eerder op de dag al had verzorgd.

Natuurlijk had ik me weer uitstekend als een broedende kip gedragen. Ik heb zelfs af en toe de beste plek op onze bank veroverd. In de hoek met de beentjes omhoog. Officieel Jochems plek, maar voor deze gelegenheid had ik mezelf opeens een rechtje op die plek gegeven. Een recht dat ik inmiddels alweer verspeeld heb. Nu ligt mijn moeder daar en is Jochem op zijn stoel helemaal ver verwijderd van zijn natuurlijke habitat.

De eiwitten bleken afwezig. Vreemd – gezien de kippenbeeldspraak – maar een dikke hoera toch maar. Op naar het aangrenzende kamertje voor de bloeddrukkunst. Damn 100-140. Wat een sukkeluitslag. Weer veel te hoog. Door naar de echo om het vruchtwater te bekijken. Deze keer werd ook de schedelomtrek gemeten en deed de gynaecologe nog wat andere metingen hier en daar.

Mam zag schitterende beelden in de echo. Als Teun een eendje blijkt te zijn, heeft ze het goed gezien, maar ik durf dat te betwijfelen. Verder zag ze een mond met tandjes. Dat bleken teentjes aan een voetje te zijn. Ze zag fontanellen, maar de gynaecologe heeft haar bezworen dat je dat op een echo niet kunt zien. De gynaecologe vond het wel vermakelijk. Mijn moeder en ik hadden de grootste lol.

Resultaten
Na alle meetmomenten moest er nog een grafiek getekend worden naar aanleiding waarvan de gynaecologe haar plan de campagne zou mededelen. Dan voel je de bui al een heel klein beetje hangen kan ik vertellen. Natuurlijk wordt de spanning opgebouwd en kregen we eerst te horen wat de uitkomst was van de metingen en de grafiekoefening. Hoofdstuk drie in een wetenschappelijk epistel zeg maar.

Conclusie
Hoofdstuk vier is veel interessanter. Daarin trekken ze de conclusie. “We gaan inleiden.” Goed. Ik hoefde niet meteen te blijven. De planster bij de balie ging kijken wanneer er een plekje vrij zou zijn. Morgen om zeven uur … Morgen om zeven uur?!?!?!?!?!? Morgen om zeven uur !?!?!?!?! Ja, morgen om zeven uur. Inmiddels minder dan 12 uur verwijderd van nu. Om twaalf uur vannacht net zo ver weg als mijn broertje in Perth.

Discussie
En dan kan het vanaf morgen 7 uur nog wel even duren. Maar zeker is dat Teun nog voor volgende week ook door Jochem gedragen kan worden