Dinsdag, gevoelsmatig alweer en eeuwigheid geleden, ging ik naar de promotie van een oude vriendin in Leiden. Ik ken Mariska Netjes nog uit onze Marinetijd en ben sinds april dankzij LinkedIn weer met haar in contact. Mariska promoveerde op Procesverbeteringen en was zo aardig mij haar proefschrift op te sturen. Voor de treinreis van krap twee uur en dat twee keer heb ik toch een ander boek gekozen als gezelschap.
Natuurlijk ben ik eerst bij ns.nl te rade gegaan over de voor mij beste vertrektijd. Daar viel mijn oog op de mogelijkheid een e-ticket te bestellen. Nu heb ik door de vele negatieve nieuwsberichten geen heel hoge pet op van de NS gecombineerd met klantgerichtheid en klantvriendelijkheid, maar deze uitdaging wilde ik mezelf toch niet ontnemen.
Ik bestelde het e-ticket, betaalde met iDeal en printte het uit. Deze keer heb ik wel het juiste ticket uitgeprint (Dat was bij de eerdere digitaal betaalde Amsterdam Dungeon ervaring immers al een keer mis gegaan.) Deze keer zou ik in elk geval alles goed doen! Een laatste check. De printer had goed geprint, ik had het juiste ticket besteld en afgedrukt. Good to Go!
In de trein werd er al vrij snel gecontroleerd. Op de e-ticket zat een QR-code, dus ik verwachtte dat de conducteur een of andere magische digitale scanhandeling zou verrichten om mijn kaartje te ‘knippen’. Ik had er zelfs al het woord ‘chnippen’ voor bedacht, geheel in lijn met de laatste OV-trend. Tot mijn stomme verbazing echter, staan er na de terugreis gewoon drie onleesbare rode stempels op willekeurige plaatsen analoog op mijn e-ticket geplaatst.
Ik ben weer thuis, maar de NS heeft nog een lange digitale weg te gaan.
